ملالت

چهارشنبه پیش از رای­گیری با یکی از دوستانم که بسیار می­خواند و بسیار می­اندیشد و طرفدار نامزد به ظاهر پیروز هم هست، بحث می کردم. صحبت ما بیشتر از یک ساعت طول کشید، برایش گفتم که نامزد مورد علاقه­اش اقتصاد کشور را با مشکل مواجه کرده است، پولهای نفت را به هدر داده است، سر راه توسعه های­تک مانع ایجاد کرده است و نظام دانشگاهی را تخریب و بی­اثر کرده است و او در مقابل همه حرفهای من پیاپی گفت که سیاست خارجی رئیس جمهور عالی بوده است: در دوره خاتمی ما بیانیه سعدآباد را امضا کرده بودیم، نامه ملتمسانه محرمانه برای آمریکا فرستاده بودیم و با این حال جزو محور شرارت بودیم و حالا مقتدریم، سانتریفیوژها کار می کنند، دو جنگ را با اسرائیل برده­ایم، دشمن قدیمی حاضر به مذاکره بی قید و شرط است و از ما برای شرکت در اجلاس جی 8 دعوت کرده­اند. و البته این الگوی استدلال بسیاری از طرفداران نامزد محبوب دوست من بود. به او گفتم که احمدی نژاد همان قهرمان رویاهای تو و همفکرانت است که قرار است مقابل تمدن مدرن بایستد و امپراتوری ایران را احیا کند. بحث ما ناتمام ماند، دوستم عارفانه گفت که چیزهایی هست که باید زمان بگذرد تا معلوم شوند و بعد آن شد که شد.

حالا بعد از سه هفته، حکومت ایران مانده است و این همه هزینه­ای که برای بر مسندِ قدرت ماندن نامزد مورد علاقه دوست من داده است، از سلب آزادی­های مشروع و اقدامات غیرقانونی گرفته تا دروغ­های لورفته و کشتگانی که دوست و دشمن آنها را دیده­اند. اين هزينه­هاي سنگين را حكومت از جيب همه ما داد، از جيب تو هم رفت دوست روشنفکرم، از جیب شما هم رفت «نشانه»، «نفسانیات یک من»، «احمد» و همه کسانی که اکنون احساس پیروزی می کنید. همه ما زير سايه حكومتي زندگي مي كنيم كه حاضر است مردمش را به خاطر حضور در تجمع غيرقانوني كه مجوز ندادن به آن مخالف قانون اساسي بوده است، بكشد. گيرم كه همه معترضان را در داخل كشور به ضرب دگنك ساكت كرده باشند، فردايي كه رئيس جمهور محبوبتان بخواهد با آمريكا يا در موردِ قضيه هسته­اي يا سرِ هر قضيه ديگري مذاكره كند، بايد تاوان اين هزينه­ها را از منافع ملي من و شما بدهد. پرونده سه هفته اخیر را روی میز خواهند گذاشت و پیاپی از ما باج خواهند گرفت و حکومتی هم که تکیه­اش را از مردمش گرفته ناگزیر است که باج بدهد، ناگزیر. از آن تصویر مقتدرانه چه ماند، دوستان پیروزم؟ چهار سال همه چیز فدای اقتدار بین­المللی کذایی شد و حالا نامزد محبوبِ دوست من علی­الظاهر دوباره رئیس جمهور ایران شده است و چهار سال دیگر هم وقت دارد تا کشور را را نابود کند، صد حیف از وطن من.